حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، ح وَحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، - الْمَعْنَى - عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِي ظَبْيَانَ، - قَالَ هَنَّادٌ - الْجَنْبِيِّ قَالَ أُتِيَ عُمَرُ بِامْرَأَةٍ قَدْ فَجَرَتْ فَأَمَرَ بِرَجْمِهَا فَمَرَّ عَلِيٌّ رضى الله عنه فَأَخَذَهَا فَخَلَّى سَبِيلَهَا فَأُخْبِرَ عُمَرُ قَالَ ادْعُوا لِي عَلِيًّا . فَجَاءَ عَلِيٌّ رضى الله عنه فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَقَدْ عَلِمْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رُفِعَ الْقَلَمُ عَنْ ثَلاَثَةٍ عَنِ الصَّبِيِّ حَتَّى يَبْلُغَ وَعَنِ النَّائِمِ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ وَعَنِ الْمَعْتُوهِ حَتَّى يَبْرَأَ " . وَإِنَّ هَذِهِ مَعْتُوهَةُ بَنِي فُلاَنٍ لَعَلَّ الَّذِي أَتَاهَا أَتَاهَا وَهِيَ فِي بَلاَئِهَا . قَالَ فَقَالَ عُمَرُ لاَ أَدْرِي . فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَأَنَا لاَ أَدْرِي .
Бизга Ҳаннод Абул Аҳвасдан ривоят қилди, (ҳ) яна бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир — маъно жиҳатидан — Ато ибн Соибдан, у Абу Забёндан — Ҳаннод: «ал-Жанбий» деди — ривоят қилиб айтди: Умарнинг олдига зино қилган бир аёл келтирилди. У уни тошбўрон қилишни буюрди. Шунда Али розияллаҳу анҳу ўтиб қолди, уни олиб унинг йўлини очиб қўйди (озод қилди). Умарга хабар берилди. У деди: «Менга Алини чақиринглар». Али розияллаҳу анҳу келди ва деди: «Эй мўминлар амири, сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ‹Уч тоифадан қалам кўтарилди: боладан у балоғатга етгунча, ухловчидан у уйғонгунча ва ақлсиздан у тузалгунча› деганини биласан-ку. Бу аёл эса фалон қабиланинг ақлсизидир, балки унга яқинлашган киши у ўз бахтсизлигида (ақлсизлигида) бўлганида яқинлашгандир». Умар деди: «Билмайман». Али алайҳиссалом деди: «Мен ҳам билмайман».