أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرِ بْنِ إِيَاسِ بْنِ مُقَاتِلِ بْنِ مُشَمْرِخِ بْنِ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَيُّوبَ، وَابْنِ، عَوْنٍ وَسَلَمَةَ بْنِ عَلْقَمَةَ وَهِشَامِ بْنِ حَسَّانَ - دَخَلَ حَدِيثُ بَعْضِهِمْ فِي بَعْضٍ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ سَلَمَةُ عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، نُبِّئْتُ عَنْ أَبِي الْعَجْفَاءِ، - وَقَالَ الآخَرُونَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي الْعَجْفَاءِ، - قَالَ قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَلاَ لاَ تَغْلُوا صُدُقَ النِّسَاءِ فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ مَكْرُمَةً فِي الدُّنْيَا أَوْ تَقْوَى عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ كَانَ أَوْلاَكُمْ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَا أَصْدَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم امْرَأَةً مِنْ نِسَائِهِ وَلاَ أُصْدِقَتِ امْرَأَةٌ مِنْ بَنَاتِهِ أَكْثَرَ مِنْ ثِنْتَىْ عَشْرَةَ أُوقِيَّةً وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيُغْلِي بِصَدُقَةِ امْرَأَتِهِ حَتَّى يَكُونَ لَهَا عَدَاوَةٌ فِي نَفْسِهِ وَحَتَّى يَقُولَ كُلِّفْتُ لَكُمْ عَلَقَ الْقِرْبَةِ وَكُنْتُ غُلاَمًا عَرَبِيًّا مُوَلَّدًا فَلَمْ أَدْرِ مَا عَلَقُ الْقِرْبَةِ قَالَ وَأُخْرَى يَقُولُونَهَا لِمَنْ قُتِلَ فِي مَغَازِيكُمْ أَوْ مَاتَ قُتِلَ فُلاَنٌ شَهِيدًا أَوْ مَاتَ فُلاَنٌ شَهِيدًا وَلَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ قَدْ أَوْقَرَ عَجُزَ دَابَّتِهِ أَوْ دَفَّ رَاحِلَتِهِ ذَهَبًا أَوْ وَرِقًا يَطْلُبُ التِّجَارَةَ فَلاَ تَقُولُوا ذَاكُمْ وَلَكِنْ قُولُوا كَمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قُتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مَاتَ فَهُوَ فِي الْجَنَّةِ " .
Бизга Али ибн Ҳужр ибн Иёс ибн Муқотил ибн Мушамрих ибн Холид хабар берди, у деди: бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, у Айюбдан, Ибн Авндан, Салама ибн Алқамадан ва Ҳишом ибн Ҳассондан — уларнинг баъзиларининг ҳадиси бир-бирига аралашди — улар Муҳаммад ибн Сириндан (ривоят қилишди). Салама: «Ибн Сириндан (ривоят қилиб): менга Абул-Ажфўдан хабар қилинган,» деди; бошқалари эса: «Муҳаммад ибн Сириндан, у Абул-Ажфўдан,» дейишди. У деди: Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу) деди: «Огоҳ бўлинглар, аёлларнинг маҳрларини ошириб юборманглар! Чунки агар у дунёда шараф ёки Аллаҳ азза ва жалла ҳузурида тақво бўлганида, сизлардан кўра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бунга лойиқроқ бўлар эдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз аёлларидан бирор аёлга ўн икки ўқиядан кўп маҳр бермадилар ва қизларидан бирорига ҳам ўн икки ўқиядан кўп маҳр берилмади. Бир киши аёлининг маҳрини ошириб юборади, ҳатто бу (унинг) қалбида аёлга нисбатан адоват (пайдо бўлиши)га, ҳатто: «Сизлар учун (машаққатда) тулум боғичигача (етказиб) меҳнат қилдим,» дейишигача (олиб боради).» (Рови) деди: «Мен араб тилида туғилган бола эдим, аммо «алақул-қирба» (тулум боғичи) нима эканини билмас эдим.» (Умар) деди: «Яна бошқа (бир нарса) борки, сизлар урушларингизда ўлдирилган ёки вафот этган киши ҳақида: «Фалончи шаҳид бўлиб ўлдирилди» ёки «Фалончи шаҳид бўлиб вафот этди,» дейсизлар. Ҳолбуки, эҳтимол у тижорат истаб, уловининг орқасини (мол билан) ортган ёки уловининг ёнини олтин ёхуд кумуш билан тўлдиргандир. Бас, буни айтманглар, балки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтганларидек айтинг: «Ким Аллаҳ йўлида ўлдирилса ёки вафот этса, у жаннатдадир.»