حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ إِنَّ الْيَهُودَ جَاءُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا لَهُ أَنَّ رَجُلاً مِنْهُمْ وَامْرَأَةً زَنَيَا فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ فِي شَأْنِ الزِّنَا " . فَقَالُوا نَفْضَحُهُمْ وَيُجْلَدُونَ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ كَذَبْتُمْ إِنَّ فِيهَا الرَّجْمَ . فَأَتَوْا بِالتَّوْرَاةِ فَنَشَرُوهَا فَجَعَلَ أَحَدُهُمْ يَدَهُ عَلَى آيَةِ الرَّجْمِ ثُمَّ جَعَلَ يَقْرَأُ مَا قَبْلَهَا وَمَا بَعْدَهَا فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ ارْفَعْ يَدَكَ . فَرَفَعَهَا فَإِذَا فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ فَقَالُوا صَدَقَ يَا مُحَمَّدُ فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ . فَأَمَرَ بِهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُجِمَا . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَرَأَيْتُ الرَّجُلَ يَحْنِي عَلَى الْمَرْأَةِ يَقِيهَا الْحِجَارَةَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, у айтди: мен Молик ибн Анасга Нофиъдан, у Ибн Умардан ўқиб бердим: У айтди: Яҳудийлар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, уларнинг эркаги ва аёли зино қилганини айтишди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга: «Тавротда зино ҳақида нимани топасиз?» деди. Улар: «Биз уларни шарманда қиламиз ва дарра урамиз», дейишди. Абдуллаҳ ибн Салом: «Ёлғон айтяпсизлар, унда тошбўрон бор», деди. Улар Тавротни олиб келиб ёйдилар, улардан бири қўлини тошбўрон ояти устига қўйиб, ундан олдинги ва кейингисини ўқий бошлади. Абдуллаҳ ибн Салом унга: «Қўлингни кўтар», деди. У кўтарди, мана — унда тошбўрон ояти бор эди. Улар: «Тўғри айтдинг, эй Муҳаммад, унда тошбўрон ояти бор», дейишди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам буюрди ва иккаласи тошбўрон қилинди. Абдуллаҳ ибн Умар айтди: Мен эркак аёлнинг устига энгашиб, уни тошлардан тўсаётганини кўрдим.