حَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا سِمَاكٌ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، وَالأَسْوَدِ، قَالاَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنِّي عَالَجْتُ امْرَأَةً مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ فَأَصَبْتُ مِنْهَا مَا دُونَ أَنْ أَمَسَّهَا فَأَنَا هَذَا فَأَقِمْ عَلَىَّ مَا شِئْتَ . فَقَالَ عُمَرُ قَدْ سَتَرَ اللَّهُ عَلَيْكَ لَوْ سَتَرْتَ عَلَى نَفْسِكَ . فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا فَانْطَلَقَ الرَّجُلُ فَأَتْبَعَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً فَدَعَاهُ فَتَلاَ عَلَيْهِ { وَأَقِمِ الصَّلاَةَ طَرَفَىِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَهُ خَاصَّةً أَمْ لِلنَّاسِ كَافَّةً فَقَالَ " بَلْ لِلنَّاسِ كَافَّةً " .
Бизга Мусаддад ибн Мусарҳад ривоят қилди, бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, бизга Симок Иброҳимдан, у Алқама ва ал-Асваддан ривоят қилди: Иккаласи айтди: Абдуллаҳ айтди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: «Мен Мадинанинг чеккасидаги бир аёл билан иш қилдим, ундан уни қўл теккизишдан бошқа нарсани олдим. Мана мен, менга хоҳлаганингни қўлла», деди. Умар: «Аллаҳ сени яшириб қўйди, ўзингни яширсанг бўларди», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга ҳеч нарса жавоб бермади. Киши кетди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ортидан бир кишини юбориб, уни чақирди ва унга: ‹Кундузнинг икки тарафида ва кечанинг яқин соатларида намозни барпо қил› — оятининг охиригача ўқиб берди. Қавмдан бир киши: «Эй Расулуллаҳ, бу унга хосми ёки барча одамлар учунми?» деди. У: «Балки барча одамлар учун», деди.