وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحِ بْنِ الْمُهَاجِرِ، وَعِيسَى بْنُ حَمَّادٍ الْمِصْرِيَّانِ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ رُمْحٍ - قَالاَ أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنِ الْقَاسِمِ، بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ ذُكِرَ التَّلاَعُنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عَاصِمُ بْنُ عَدِيٍّ فِي ذَلِكَ قَوْلاً ثُمَّ انْصَرَفَ فَأَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ يَشْكُو إِلَيْهِ أَنَّهُ وَجَدَ مَعَ أَهْلِهِ رَجُلاً . فَقَالَ عَاصِمٌ مَا ابْتُلِيتُ بِهَذَا إِلاَّ لِقَوْلِي فَذَهَبَ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ بِالَّذِي وَجَدَ عَلَيْهِ امْرَأَتَهُ وَكَانَ ذَلِكَ الرَّجُلُ مُصْفَرًّا قَلِيلَ اللَّحْمِ سَبِطَ الشَّعَرِ وَكَانَ الَّذِي ادَّعَى عَلَيْهِ أَنَّهُ وَجَدَ عِنْدَ أَهْلِهِ خَدْلاً آدَمَ كَثِيرَ اللَّحْمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ بَيِّنْ " . فَوَضَعَتْ شَبِيهًا بِالرَّجُلِ الَّذِي ذَكَرَ زَوْجُهَا أَنَّهُ وَجَدَهُ عِنْدَهَا فَلاَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُمَا فَقَالَ رَجُلٌ لاِبْنِ عَبَّاسٍ فِي الْمَجْلِسِ أَهِيَ الَّتِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ رَجَمْتُ أَحَدًا بِغَيْرِ بَيِّنَةٍ رَجَمْتُ هَذِهِ " . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لاَ تِلْكَ امْرَأَةٌ كَانَتْ تُظْهِرُ فِي الإِسْلاَمِ السُّوءَ .
Ва бизга Муҳаммад ибн Румҳ ибн ал-Муҳожир ва Исо ибн Ҳаммод (иккала мисрлик) — лафз Ибн Румҳники — ривоят қилиб: бизга ал-Лайс Яҳё ибн Саиддан, у Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у ал-Қосим ибн Муҳаммаддан, у Ибн Аббосдан хабар берди, дедилар; у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурида лаънатлашув (лиъон) зикр қилинди. Шунда Осим ибн Адий бу ҳақда бир сўз айтди, сўнг (уйига) қайтди. Унга қавмидан бир киши келиб, хотини билан бирга (бегона) эркакни топганини шикоят қилди. Осим: «Мен бунга фақат ўша сўзим сабабли мубтало бўлдим» деди ва уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига олиб борди ҳамда унга хотинини қандай ҳолда топганини хабар берди. Ўша киши (эр) сариқ тусли, оз гўштли (ориқ), силлиқ сочли эди; у (эр) топган деб даъво қилган киши эса бақувват (йўғон болдирли), буғдой рангли, кўп гўштли (тўла) эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳим, (ҳақиқатни) аён қил» деди. Сўнг у (хотин) эри унинг олдида топган деб зикр қилган кишига ўхшаган (бола)ни туғди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар ўртасида лаънатлашув (лиъон) ўтказди. Мажлисда бир киши Ибн Аббосга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Агар мен бировни баййина (далил)сиз тошбўрон қилганимда эди, мана шу(аёл)ни тошбўрон қилган бўлардим› деган аёл шуми?» деди. Ибн Аббос: «Йўқ; у — Исломда (очиқ) ёмонлик (бузуқлик)ни ошкор қилган бошқа бир аёл эди» деди.