حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ - عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ خَدَمْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَشْرَ سِنِينَ بِالْمَدِينَةِ وَأَنَا غُلاَمٌ لَيْسَ كُلُّ أَمْرِي كَمَا يَشْتَهِي صَاحِبِي أَنْ أَكُونَ عَلَيْهِ مَا قَالَ لِي فِيهَا أُفٍّ قَطُّ وَمَا قَالَ لِي لِمَ فَعَلْتَ هَذَا أَوْ أَلاَ فَعَلْتَ هَذَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни Ибн ал-Муғира — Собитдан, у Анасдан ривоят қилди, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга Мадинада ўн йил хизмат қилдим, мен ёш бола эдим. Менинг ҳар бир ишим соҳибим (хўжайиним) мен шундай бўлишимни хоҳлагандек бўлмас эди, (лекин) у менга ҳеч қачон: «Уф» демади ва менга: «Нега буни қилдинг?» ёки «Нега буни қилмадинг?» демади.