حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبِ بْنِ عَرَبِيٍّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْحَارِثِ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَجْلاَنَ، عَنْ عِيَاضِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُحِبُّ الْعَرَاجِينَ وَلاَ يَزَالُ فِي يَدِهِ مِنْهَا فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ فَرَأَى نُخَامَةً فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ فَحَكَّهَا ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ مُغْضَبًا فَقَالَ " أَيَسُرُّ أَحَدَكُمْ أَنْ يُبْصَقَ فِي وَجْهِهِ إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَإِنَّمَا يَسْتَقْبِلُ رَبَّهُ جَلَّ وَعَزَّ وَالْمَلَكُ عَنْ يَمِينِهِ فَلاَ يَتْفُلْ عَنْ يَمِينِهِ وَلاَ فِي قِبْلَتِهِ وَلْيَبْصُقْ عَنْ يَسَارِهِ أَوْ تَحْتَ قَدَمِهِ فَإِنْ عَجِلَ بِهِ أَمْرٌ فَلْيَقُلْ هَكَذَا " . وَوَصَفَ لَنَا ابْنُ عَجْلاَنَ ذَلِكَ أَنْ يَتْفُلَ فِي ثَوْبِهِ ثُمَّ يَرُدَّ بَعْضَهُ عَلَى بَعْضٍ .
Бизга Яҳё ибн Ҳабиб ибн Арабий ривоят қилди, бизга Холид — яъни ибн Ҳорис — Муҳаммад ибн Ажлондан, у Иёз ибн Абдуллаҳдан, у Абу Саид ал-Худрийдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хурмо шохларини яхши кўрар эдилар ва қўлларида доим шундан бирор нарса бўлар эди. Бир кун масжидга кириб, масжиднинг қибласида балғам кўрдилар-да, уни қириб ташладилар, сўнг одамларга ғазабланган ҳолда юзланиб дедилар: «Сизлардан бирингиз юзига тупурилса, бундан хурсанд бўлармиди? Албатта сизлардан бирингиз қиблага юзланганида, фақатгина ўзининг Робби жалла ва аззага юзланади, малак эса унинг ўнг томонида бўлади. Бас у ўнг томонига ҳам, қибласи томонига ҳам тупурмасин, балки чап томонига ёки оёғи остига тупурсин. Агар шошилинч ҳожат туғилса, мана шундай қилсин». Ибн Ажлон бизга буни васф қилиб, киши ўз кийимига тупуриб, сўнг унинг бир қисмини иккинчи қисмига ишқалашини кўрсатди.