حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمًا إِذْ رَأَى نُخَامَةً فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ فَتَغَيَّظَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ حَكَّهَا قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَالَ فَدَعَا بِزَعْفَرَانٍ فَلَطَّخَهُ بِهِ وَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ قِبَلَ وَجْهِ أَحَدِكُمْ إِذَا صَلَّى فَلاَ يَبْزُقْ بَيْنَ يَدَيْهِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ إِسْمَاعِيلُ وَعَبْدُ الْوَارِثِ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ وَمَالِكٌ وَعُبَيْدُ اللَّهِ وَمُوسَى بْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ نَحْوَ حَمَّادٍ إِلاَّ أَنَّهُ لَمْ يَذْكُرُوا الزَّعْفَرَانَ وَرَوَاهُ مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ وَأَثْبَتَ الزَّعْفَرَانَ فِيهِ وَذَكَرَ يَحْيَى بْنُ سُلَيْمٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ الْخَلُوقَ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Айюб ривоят қилди, у Нофедан, у Ибн Умардан ривоят қилди. У деди: Бир куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хутба қилиб турганларида масжиднинг қибласида балғам кўриб қолдилар ва одамларга ғазабландилар, сўнг уни қириб ташладилар. Ровий деди: Менимча у деди: Сўнг заъфарон келтиришни буюрдилар ва у билан ўша жойни суртдилар. Сўнг дедилар: «Албатта Аллаҳ сизлардан бирингиз намоз ўқиётганида унинг юзи қаршисидадир, шунинг учун у олдига тупурмасин». Абу Довуд деди: Буни Исмоил ва Абдулворис Айюбдан, у Нофедан; Молик, Убайдуллаҳ ва Мусо ибн Уқба Нофедан Ҳаммодга ўхшатиб ривоят қилишган, фақат улар заъфаронни зикр қилишмаган. Ва Маъмар буни Айюбдан ривоят қилиб, унда заъфаронни қайд этган. Яҳё ибн Сулайм эса Убайдуллаҳдан, у Нофедан «халуқ» (хушбўй) деб зикр қилган.