حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، أَخْبَرَنَا خَالِدٌ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا مَشَى كَأَنَّهُ يَتَوَكَّأُ .
Бизга Ваҳб ибн Бақийя ривоят қилди, бизга Холид Ҳумайддан, у Анасдан хабар берди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам юрганларида гўё (тепаликдан) бир нарсага суяниб тушаётгандек юрардилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳожатхонага кирганларида узукларини ечиб қўяр эдилар.
ки: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жунуб бўлиб ухламоқчи бўлганларида, намоз учун таҳорат олганидек таҳорат олар эдилар.
ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) оқмайдиган турғун сувга бавл қилиб, сўнг ундан ғусл қилишни ман этдилар.
Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқисалар, у зот рукудан бошини кўтарганларида, у зотни сажда қилганини кўргунларинча тик турар эдилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолда ухламоқчи бўлганларида, авратларини ювиб, намоз учун (қилганидек) таҳорат қилардилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз уловлари устида (Байтни) тавоф қилдилар ва Рукнга (Ҳажарул-Асвад бурчагига) етганларида унга ишора қилдилар.