حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنِ الْعَلاَءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْغِيبَةُ قَالَ " ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ " . قِيلَ أَفَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ فِي أَخِي مَا أَقُولُ قَالَ " إِنْ كَانَ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدْ بَهَتَّهُ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни ибн Муҳаммад — ал-Алодан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, «Ё Расулуллаҳ, ғийбат нима?» дейилди. У зот: «Биродарингни у ёқтирмайдиган нарса билан эслашингдир», дедилар. «Айтсангиз-чи, агар биродаримда мен айтаётган нарса бўлса-чи?» дейилди. У зот: «Агар унда сен айтаётган нарса бўлса, уни ғийбат қилган бўласан; агар унда сен айтаётган нарса бўлмаса, унга бўҳтон қилган бўласан», дедилар.