حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مُوسَى الْخُتَّلِيُّ، وَزِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، - وَحَدِيثُ عَبَّادٍ أَتَمُّ - قَالاَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، - قَالَ زِيَادٌ أَخْبَرَنَا أَبُو بِشْرٍ، - عَنْ أَبِي عُمَيْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ عُمُومَةٍ، لَهُ مِنَ الأَنْصَارِ قَالَ اهْتَمَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلصَّلاَةِ كَيْفَ يَجْمَعُ النَّاسَ لَهَا فَقِيلَ لَهُ انْصِبْ رَايَةً عِنْدَ حُضُورِ الصَّلاَةِ فَإِذَا رَأَوْهَا آذَنَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا فَلَمْ يُعْجِبْهُ ذَلِكَ قَالَ فَذُكِرَ لَهُ الْقُنْعُ - يَعْنِي الشَّبُّورَ - وَقَالَ زِيَادٌ شَبُّورَ الْيَهُودِ فَلَمْ يُعْجِبْهُ ذَلِكَ وَقَالَ " هُوَ مِنْ أَمْرِ الْيَهُودِ " . قَالَ فَذُكِرَ لَهُ النَّاقُوسُ فَقَالَ " هُوَ مِنْ أَمْرِ النَّصَارَى " . فَانْصَرَفَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدِ بْنِ عَبْدِ رَبِّهِ وَهُوَ مُهْتَمٌّ لِهَمِّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُرِيَ الأَذَانَ فِي مَنَامِهِ - قَالَ - فَغَدَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لَبَيْنَ نَائِمٍ وَيَقْظَانَ إِذْ أَتَانِي آتٍ فَأَرَانِي الأَذَانَ . قَالَ وَكَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه - قَدْ رَآهُ قَبْلَ ذَلِكَ فَكَتَمَهُ عِشْرِينَ يَوْمًا - قَالَ - ثُمَّ أَخْبَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ " مَا مَنَعَكَ أَنْ تُخْبِرَنِي " . فَقَالَ سَبَقَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدٍ فَاسْتَحْيَيْتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا بِلاَلُ قُمْ فَانْظُرْ مَا يَأْمُرُكَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدٍ فَافْعَلْهُ " . قَالَ فَأَذَّنَ بِلاَلٌ . قَالَ أَبُو بِشْرٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو عُمَيْرٍ أَنَّ الأَنْصَارَ تَزْعُمُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ زَيْدٍ لَوْلاَ أَنَّهُ كَانَ يَوْمَئِذٍ مَرِيضًا لَجَعَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُؤَذِّنًا .
Бизга Аббод ибн Мусо ал-Хутталий ва Зиёд ибн Айюб — Аббоднинг ҳадиси тўлиқроқдир — ривоят қилишди. Улар дедилар: Бизга Ҳушайм Абу Бишрдан — Зиёд: Бизга Абу Бишр хабар берди, деди — у Абу Умайр ибн Анасдан, у ансорлардан бўлган амакиларидан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз учун одамларни қандай тўплаш ҳақида қайғурдилар. Унга: Намоз вақти келганда байроқ кўтаринг, одамлар уни кўрганларида бир-бирларини чақиришади, дейилди. Лекин бу уларга маъқул бўлмади. Сўнг унга карнай (шаббур) зикр қилинди — Зиёд: яҳудийларнинг карнайи, деди — бу ҳам уларга маъқул бўлмади ва дедилар: «У яҳудийларнинг ишидан». Сўнг унга қўнғироқ зикр қилинди, дедилар: «У насороларнинг ишидан». Сўнг Абдуллаҳ ибн Зайд ибн Абду Роббиҳи Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ғамига ғамхўр бўлиб қайтди ва уйқусида азон кўрсатилди. Сўнг у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига эрталаб бориб, хабар берди ва: Эй Расулуллаҳ, мен уйқу билан уйғоқлик орасида эдим, шунда менга келгувчи келди ва менга азонни кўрсатди, деди. Умар ибн ал-Хаттоб розияллаҳу анҳу буни ундан олдин кўрган эди, лекин уни йигирма кун яширганди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хабар берди. Набий унга: «Сенга хабар беришдан нима тўсди?» дедилар. У: Абдуллаҳ ибн Зайд мендан ўзиб кетди, шунинг учун уялдим, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Билол, туриб Абдуллаҳ ибн Зайд сенга нимани буюраётганини кўр ва уни қил» дедилар. Билол азон айтди. Абу Бишр деди: Абу Умайр менга хабар бердики, ансорлар Абдуллаҳ ибн Зайдни ўша куни касал бўлмаганида эди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни муаззин қилган бўлардилар, деб гумон қилишади.