حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ الضُّبَعِيُّ، عَنْ يَزِيدَ الرِّشْكِ، عَنْ مُطَرِّفِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَيْشًا وَاسْتَعْمَلَ عَلَيْهِمْ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَمَضَى فِي السَّرِيَّةِ فَأَصَابَ جَارِيَةً فَأَنْكَرُوا عَلَيْهِ وَتَعَاقَدَ أَرْبَعَةٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا إِذَا لَقِينَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرْنَاهُ بِمَا صَنَعَ عَلِيٌّ وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِذَا رَجَعُوا مِنَ السَّفَرِ بَدَءُوا بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ ثُمَّ انْصَرَفُوا إِلَى رِحَالِهِمْ فَلَمَّا قَدِمَتِ السَّرِيَّةُ سَلَّمُوا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ أَحَدُ الأَرْبَعَةِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَمْ تَرَ إِلَى عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ صَنَعَ كَذَا وَكَذَا . فَأَعْرَضَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَامَ الثَّانِي فَقَالَ مِثْلَ مَقَالَتِهِ فَأَعْرَضَ عَنْهُ ثُمَّ قَامَ إِلَيْهِ الثَّالِثُ فَقَالَ مِثْلَ مَقَالَتِهِ فَأَعْرَضَ عَنْهُ ثُمَّ قَامَ الرَّابِعُ فَقَالَ مِثْلَ مَا قَالُوا فَأَقْبَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْغَضَبُ يُعْرَفُ فِي وَجْهِهِ فَقَالَ " مَا تُرِيدُونَ مِنْ عَلِيٍّ مَا تُرِيدُونَ مِنْ عَلِيٍّ مَا تُرِيدُونَ مِنْ عَلِيٍّ إِنَّ عَلِيًّا مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ وَهُوَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ بَعْدِي " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ جَعْفَرِ بْنِ سُلَيْمَانَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Жаъфар ибн Сулаймон аз-Зубаий, Язид ар-Ришкдан, у Мутарриф ибн Абдуллаҳдан, у Имрон ибн Ҳусайндан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир лашкар юбордилар ва уларга Али ибн Абу Толибни амир қилдилар. У (Али) ўша қўшин билан (йўлга) равона бўлди ва (ғаниматдан) бир чўри тегди. Шунда (баъзилар) буни унга эътироз қилдилар ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашобларидан тўрттаси ўзаро аҳдлашиб: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни учратганимизда, Али қилган ишни у кишига хабар берамиз,» дедилар. Мусулмонлар сафардан қайтганларида, аввал Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларидан бошлаб, у кишига салом берар, сўнг ўз манзилларига қайтар эдилар. Қўшин келганида, улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га салом бердилар. Шунда (ўша) тўрттадан бири туриб: «Эй Расулуллаҳ! Али ибн Абу Толибнинг шундай-шундай қилганини кўрмадингизми?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан юз ўгирдилар. Сўнг иккинчиси туриб, худди ўша гапни айтди; (Набий) ундан юз ўгирдилар. Сўнг учинчиси у кишининг олдида туриб, худди ўша гапни айтди; (Набий) ундан юз ўгирдилар. Сўнг тўртинчиси туриб, улар айтган гапни айтди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — юзларида ғазаб билиниб турган ҳолда — унга юзланиб: «Алидан нима истайсизлар? Алидан нима истайсизлар? Алидан нима истайсизлар? Албатта Али мендан ва мен унданман; у мендан кейин ҳар бир мўминнинг валийсидир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир; уни фақат Жаъфар ибн Сулаймоннинг ҳадиси орқали, бу йўл билангина биламиз.