حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا عَاصِمُ بْنُ بَهْدَلَةَ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ، عَنْ أَبِي ظَبْيَةَ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَبِيتُ عَلَى ذِكْرٍ طَاهِرًا فَيَتَعَارُّ مِنَ اللَّيْلِ فَيَسْأَلُ اللَّهَ خَيْرًا مِنَ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ إِلاَّ أَعْطَاهُ إِيَّاهُ " . قَالَ ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ قَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو ظَبْيَةَ فَحَدَّثَنَا بِهَذَا الْحَدِيثِ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ثَابِتٌ قَالَ فُلاَنٌ لَقَدْ جَهَدْتُ أَنْ أَقُولَهَا حِينَ أَنْبَعِثُ فَمَا قَدَرْتُ عَلَيْهَا .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Осим ибн Баҳдала Шаҳр ибн Ҳавшабдан, у Абу Зобядан, у Муоз ибн Жабалдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан хабар берди. У дедилар: «Қайси бир мусулмон поклик ҳолатида зикр айтиб ухласа-ю, кечаси уйғониб Аллаҳдан дунё ва охират хайрини сўраса, Аллаҳ албатта унга буни беради.» Собит ал-Буноний деди: Бизнинг олдимизга Абу Зобя келди ва бизга бу ҳадисни Муоз ибн Жабалдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилиб берди. Собит деди: Фалон киши деди: Мен уйғонганимда буни айтишга жуда ҳаракат қилдим, лекин унга қодир бўлмадим.