حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ الْحِمْصِيُّ، وَمُؤَمَّلُ بْنُ الْفَضْلِ الْحَرَّانِيُّ، وَعَلِيُّ بْنُ سَهْلٍ الرَّمْلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُصَفَّى الْحِمْصِيُّ، قَالُوا حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ حَسَّانَ الْكِنَانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي مُسْلِمُ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ مُسْلِمٍ التَّمِيمِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَحْوَهُ إِلَى قَوْلِهِ " جِوَارٌ مِنْهَا " . إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ فِيهِمَا " قَبْلَ أَنْ تُكَلِّمَ أَحَدًا " . قَالَ عَلِيُّ بْنُ سَهْلٍ فِيهِ إِنَّ أَبَاهُ حَدَّثَهُ وَقَالَ عَلِيٌّ وَابْنُ الْمُصَفَّى بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَرِيَّةٍ فَلَمَّا بَلَغْنَا الْمُغَارَ اسْتَحْثَثْتُ فَرَسِي فَسَبَقْتُ أَصْحَابِي وَتَلَقَّانِي الْحَىُّ بِالرَّنِينِ فَقُلْتُ لَهُمْ قُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ تُحْرَزُوا فَقَالُوهَا فَلاَمَنِي أَصْحَابِي وَقَالُوا حَرَمْتَنَا الْغَنِيمَةَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرُوهُ بِالَّذِي صَنَعْتُ فَدَعَانِي فَحَسَّنَ لِي مَا صَنَعْتُ وَقَالَ " أَمَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ كَتَبَ لَكَ مِنْ كُلِّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ كَذَا وَكَذَا " . قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأَنَا نَسِيتُ الثَّوَابَ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنِّي سَأَكْتُبُ لَكَ بِالْوَصَاةِ بَعْدِي " . قَالَ فَفَعَلَ وَخَتَمَ عَلَيْهِ فَدَفَعَهُ إِلَىَّ وَقَالَ لِي ثُمَّ ذَكَرَ مَعْنَاهُمْ وَقَالَ ابْنُ الْمُصَفَّى قَالَ سَمِعْتُ الْحَارِثَ بْنَ مُسْلِمِ بْنِ الْحَارِثِ التَّمِيمِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ .
Бизга Амр ибн Усмон ал-Ҳимсий, Муъаммал ибн ал-Фазл ал-Ҳарроний, Алий ибн Саҳл ар-Ромлий ва Муҳаммад ибн ал-Мусаффо ал-Ҳимсий ривоят қилиб дедилар: Бизга ал-Валид ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Ҳассон ал-Киноний ривоят қилди, у деди: Менга Муслим ибн ал-Ҳорис ибн Муслим ат-Тамимий отасидан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шунга ўхшашини «живоорун минҳаа (ундан ҳимоя)» сўзига қадар дедилар. Фақат у иккаласида (икки намозда): «Бирортаси билан гаплашишдан олдин» дедилар. Алий ибн Саҳл унда: Отаси унга ривоят қилди, деди. Алий ва ибн ал-Мусаффо дедилар: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни бир сарийяда (қўшинда) юбордилар. Ҳужум жойига етганимизда, мен отимни қистаб, шерикларимдан ўзиб кетдим. Қабила (аҳли) фарёд ва дод билан мени қарши олди. Мен уларга айтдим: Лаа илааҳа иллаллаҳ деб айтинг, омон қоласизлар. Улар айтдилар. Шерикларим мени маломат қилиб дедилар: Бизни ўлжадан маҳрум қилдинг. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келганимизда, улар у кишига мен қилган ишни хабар қилдилар. У киши мени чақириб, мен қилган ишни яхши кўриб дедилар: «Билгинки, Аллаҳ сенга улардан ҳар бир инсондан бундай-бундай (савоб) ёзди.» Абдурраҳмон деди: Мен савобни унутибман. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Билгинки, мен сен учун мендан кейин (қоладиган) васият (хат) ёзиб бераман.» У (Муслим) деди: У киши шундай қилдилар ва унга муҳр босиб, менга топширдилар ва менга дедилар... Сўнг уларнинг маъносини зикр қилди. ибн ал-Мусаффо деди: Мен ал-Ҳорис ибн Муслим ибн ал-Ҳорис ат-Тамимийни отасидан ривоят қилаётганини эшитдим.