حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ كُلَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حِينَ افْتَتَحَ الصَّلاَةَ رَفَعَ يَدَيْهِ حِيَالَ أُذُنَيْهِ - قَالَ - ثُمَّ أَتَيْتُهُمْ فَرَأَيْتُهُمْ يَرْفَعُونَ أَيْدِيَهُمْ إِلَى صُدُورِهُمْ فِي افْتِتَاحِ الصَّلاَةِ وَعَلَيْهِمْ بَرَانِسُ وَأَكْسِيَةٌ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Шарик Осим ибн Кулайбъдан, у отасидан, у Воил ибн Ҳужръдан ривоят қилди. У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозни бошлаганларида қўлларини қулоқлари рўпарасига кўтарганларини кўрдим — деди — кейин мен уларнинг олдига келдим, уларнинг намозни бошлашда устларида бош кийимли тўнлар ва абоалар бўлган ҳолда қўлларини кўкракларига кўтараётганларини кўрдим.