حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، وَهُشَيْمٌ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أُمَيَّةَ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَجَدَ فِي صَلاَةِ الظُّهْرِ ثُمَّ قَامَ فَرَكَعَ فَرَأَيْنَا أَنَّهُ قَرَأَ تَنْزِيلَ السَّجْدَةِ . قَالَ ابْنُ عِيسَى لَمْ يَذْكُرْ أُمَيَّةَ أَحَدٌ إِلاَّ مُعْتَمِرٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ривоят қилди, бизга Муътамир ибн Сулаймон, Язид ибн Ҳорун ва Ҳушайм ривоят қилди, улар Сулаймон ат-Таймийдан, у Умайядан, у Абу Мижлаздан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам пешин намозида сажда қилдилар, сўнг туриб руку қилдилар, биз ‹Танзилус-Сажда› ни қироат қилган деб гумон қилдик. Ибн Исо айтди: «Умайяни Муътамирдан бошқа ҳеч ким зикр қилмаган.»