806-ҳадисСунани Абу Довуд · Намоз китоби
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكٍ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا دَحَضَتِ الشَّمْسُ صَلَّى الظُّهْرَ وَقَرَأَ بِنَحْوِ مِنْ { وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى } وَالْعَصْرَ كَذَلِكَ وَالصَّلَوَاتِ كَذَلِكَ إِلاَّ الصُّبْحَ فَإِنَّهُ كَانَ يُطِيلُهَا .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Симокдан, у Жобир ибн Самурани эшитиб ривоят қилди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қуёш оғганда пешинни ўқиб, ‹Вал-лайли изо яғшо› чамасида қироат қилар эдилар. Асрни ҳам шундай, бошқа намозларни ҳам шундай, фақат субҳ (бомдод)дан бошқасини — чунки уни чўзар эдилар.»