حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ثَوْرٌ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ شُرَيْحٍ الْحَضْرَمِيِّ، عَنْ أَبِي حَىٍّ الْمُؤَذِّنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَحِلُّ لِرَجُلٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يُصَلِّيَ وَهُوَ حَقِنٌ حَتَّى يَتَخَفَّفَ " . ثُمَّ سَاقَ نَحْوَهُ عَلَى هَذَا اللَّفْظِ قَالَ " وَلاَ يَحِلُّ لِرَجُلٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَؤُمَّ قَوْمًا إِلاَّ بِإِذْنِهِمْ وَلاَ يَخْتَصَّ نَفْسَهُ بِدَعْوَةٍ دُونَهُمْ فَإِنْ فَعَلَ فَقَدْ خَانَهُمْ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا مِنْ سُنَنِ أَهْلِ الشَّامِ لَمْ يَشْرَكْهُمْ فِيهَا أَحَدٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Холид ас-Суламий ривоят қилди, бизга Аҳмад ибн Алий ривоят қилди, бизга Савр Язид ибн Шурайҳ ал-Ҳазрамийдан, у Абу Ҳайй ал-Муаззиндан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У деди: «Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирадиган кишига пешоби қистаб турган ҳолатда намоз ўқиши ҳалол эмас, то енгилламагунча». Сўнг шу лафз билан шунга ўхшашини келтириб деди: «Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирадиган кишига бир қавмга уларнинг изнисиз имомлик қилиши ва ўзини улардан бошқа дуо билан хослаб олиши ҳалол эмас; агар қилса, уларга хиёнат қилибди». Абу Довуд айтди: Бу Шом аҳлининг суннатларидан бўлиб, унда уларга ҳеч ким шерик бўлмаган.