حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَمُسَدَّدٌ، - وَهَذَا لَفْظُهُ - قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - حَدَّثَنَا بُرْدٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ أَحْمَدُ - يُصَلِّي وَالْبَابُ عَلَيْهِ مُغْلَقٌ فَجِئْتُ فَاسْتَفْتَحْتُ - قَالَ أَحْمَدُ - فَمَشَى فَفَتَحَ لِي ثُمَّ رَجَعَ إِلَى مُصَلاَّهُ . وَذَكَرَ أَنَّ الْبَابَ كَانَ فِي الْقِبْلَةِ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Мусаддад ривоят қилди — бу унинг лафзи — улар деди: бизга Бишр — яъни ибн ал-Муфаззал — ривоят қилди, бизга Бурд ривоят қилди, у Зуҳрийдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — Аҳмад деди — эшик ёпиқ ҳолда намоз ўқиётган эди. Мен келдим ва эшик очилишини сўрадим — Аҳмад деди — у юриб менга очиб берди, сўнг намозгоҳига қайтди. Ва эшик қиблада бўлганини зикр қилди.