حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَجْمَعُ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ إِذَا جَدَّ بِهِ السَّيْرُ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Мен Зуҳрийни эшитдим, Салимдан, у отасидан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — йўл (юриш) зўрга кетса (шошилса) — шом билан хуфтонни жамлар эдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам йўл (сафар) устида бўлса, пешин ва аср намозини жамлар, шом билан хуфтонни (ҳам) жамлар эдилар.
Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) юриш жадаллашса, шом билан хуфтонни жам қилар эди
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) юриш (сафар) тезлашса (шошилса), шом билан хуфтонни жам (бирга) қилар эди.
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Шажара йўлидан чиқар ва Муаррас йўлидан кирар эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (уловга) минган ҳолда — қибладан бошқа томонга — нафл намозни ўқир эдилар.
ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рўзадор ҳолида қон олдирдилар. Бу шу йўл (санад) жиҳатидан ҳасан ғариб ҳадисдир.