حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا عَجِلَ بِهِ السَّيْرُ جَمَعَ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ .
Ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) юриш (сафар) тезлашса (шошилса), шом билан хуфтонни жам (бирга) қилар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) юриш жадаллашса, шом билан хуфтонни жам қилар эди
ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафар тезлашганида Мағриб билан Хуфтонни жамлаб ўқир эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — йўл (юриш) зўрга кетса (шошилса) — шом билан хуфтонни жамлар эдилар.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам йўл (сафар) устида бўлса, пешин ва аср намозини жамлар, шом билан хуфтонни (ҳам) жамлар эдилар.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафар тезлашганида ёки бирор иш (зарурати) у кишини сиқиб қўйганида Мағриб билан Хуфтонни жамлаб ўқир эдилар.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳажжудга турганида оғзини мисвок билан ишқаб (тозалаб) тозалар эди.