حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالشِّعْبِ نَزَلَ فَبَالَ، ثُمَّ تَوَضَّأَ وَلَمْ يُسْبِغِ الْوُضُوءَ. فَقُلْتُ الصَّلاَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ ". فَرَكِبَ، فَلَمَّا جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ نَزَلَ فَتَوَضَّأَ، فَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ، ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ، ثُمَّ أَنَاخَ كُلُّ إِنْسَانٍ بَعِيرَهُ فِي مَنْزِلِهِ، ثُمَّ أُقِيمَتِ الْعِشَاءُ فَصَلَّى وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا.
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама, Моликдан, у Мусо ибн Уқбадан, у Ибн Аббоснинг озод қилган қули Курайбдан, у Усома ибн Зайддан ривоят қилдики, у (Курайб) уни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Арафотдан (қайтиб) йўлга чиқдилар. Тоғ йўлагига етганларида, тушиб, бавл қилдилар, сўнг таҳорат қилдилар — лекин таҳоратни тўлиқ қилмадилар. Мен: «Намоз, эй Расулуллаҳ!» дедим. У: «Намоз — олдингдадир,» дедилар. Сўнг (уловга) миндилар. Муздалифага келганларида, тушиб, тўлиқ таҳорат қилдилар, сўнг намозга иқомат айтилиб, шом намозини ўқидилар. Кейин ҳар бир киши ўз манзилида туясини чўктирди. Сўнг хуфтон (иқомати) айтилиб, (хуфтонни) ўқидилар ва улар орасида (бошқа намоз) ўқимадилар.