حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالشِّعْبِ نَزَلَ فَبَالَ ثُمَّ تَوَضَّأَ وَلَمْ يُسْبِغِ الْوُضُوءَ فَقُلْتُ لَهُ الصَّلاَةَ . قَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ " . فَرَكِبَ فَلَمَّا جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ نَزَلَ فَتَوَضَّأَ فَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ أَنَاخَ كُلُّ إِنْسَانٍ بَعِيرَهُ فِي مَنْزِلِهِ ثُمَّ أُقِيمَتِ الْعِشَاءُ فَصَلاَّهَا وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Мусо ибн Уқбадан, у Ибн Аббоснинг озоди (мавлоси) Курайбдан, у Усома ибн Зайддан (ривоят қилганини) ўқиб бердим — у (Курайб) уни шундай деяётганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Арафадан қайтиб жўнади, ҳатто дарага етганда тушиб, бавл қилди, сўнг таҳорат қилди, аммо таҳоратни тўлиқ (мукаммал) қилмади. Мен унга: «Намоз» дедим. У: «Намоз олдингда» деди. Сўнг у уловга минди; Муздалифага келганда тушиб, таҳорат қилди ва таҳоратни тўлиқ қилди, сўнг намозга иқомат айтилди ва у Мағрибни ўқиди. Кейин ҳар бир киши туясини ўз манзилида чўктирди, сўнг Ишо (хуфтон)га иқомат айтилди ва у уни ўқиди, у иккиси орасида ҳеч (нафл) ўқимади.