حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالشِّعْبِ نَزَلَ فَبَالَ فَتَوَضَّأَ وَلَمْ يُسْبِغِ الْوُضُوءَ قُلْتُ لَهُ الصَّلاَةَ . فَقَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ " . فَرَكِبَ فَلَمَّا جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ نَزَلَ فَتَوَضَّأَ فَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ أَنَاخَ كُلُّ إِنْسَانٍ بَعِيرَهُ فِي مَنْزِلِهِ ثُمَّ أُقِيمَتِ الْعِشَاءُ فَصَلاَّهَا وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама Моликдан, у Мусо ибн Уқбадан, у Абдуллаҳ ибн Аббоснинг озоди Курайбдан, у Усома ибн Зайддан ривоят қилдики, у Усомадан эшитди, у: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Арофатдан қайтди, дара жойга етганда тушиб бавл қилди, сўнг таҳорат қилди, аммо таҳоратни мукаммал қилмади. Мен унга: «Намоз!» дедим. У: «Намоз олдингда» деди. У миниб, Муздалифага келганда тушиб таҳорат қилди ва таҳоратни мукаммал қилди. Сўнг намозга иқомат айтилди, у махриб намозини ўқиди. Кейин ҳар бир киши туясини ўз манзилида чўктирди, сўнг хуфтон намози иқомат қилинди, у уни ўқиди ва улар орасида ҳеч нарса ўқимади.