أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا حِبَّانُ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُقْبَةَ، أَنَّ كُرَيْبًا، قَالَ سَأَلْتُ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ - وَكَانَ رِدْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشِيَّةَ عَرَفَةَ - فَقُلْتُ كَيْفَ فَعَلْتُمْ قَالَ أَقْبَلْنَا نَسِيرُ حَتَّى بَلَغْنَا الْمُزْدَلِفَةَ فَأَنَاخَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ بَعَثَ إِلَى الْقَوْمِ فَأَنَاخُوا فِي مَنَازِلِهِمْ فَلَمْ يَحِلُّوا حَتَّى صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعِشَاءَ الآخِرَةَ ثُمَّ حَلَّ النَّاسُ فَنَزَلُوا فَلَمَّا أَصْبَحْنَا انْطَلَقْتُ عَلَى رِجْلِي فِي سُبَّاقِ قُرَيْشٍ وَرَدِفَهُ الْفَضْلُ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим хабар бериб, деди: бизга Ҳиббон хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ, Иброҳим ибн Уқбадан хабар бердики, Курайб деди: Мен Усома ибн Зайддан — у Арафа кечаси Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ортида (уловда) ўтирган эди — сўраб: «Қандай қилдингиз?» дедим. У деди: Биз юриб келдик, токи Муздалифага етдик, сўнг у (Набий) (туяни) чўктирдилар ва шомни ўқидилар. Кейин одамларга (хабар) юбордилар, улар ҳам ўз манзилларида (туяларини) чўктирдилар, аммо Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) охирги хуфтонни ўқигунларича (юкларини) туширмадилар. Сўнг одамлар (юкларини) тушириб жойлашдилар. Тонг отганда, мен оёқ яланг Қурайшнинг олдинда борувчилари ичида йўлга тушдим, ал-Фазл эса у (Набий)нинг ортида (уловда) ўтирар эди.