حَدَّثَنَا عَيَّاشٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ أَبِي الْعَلاَءِ، عَنِ الأَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ جَلَسْتُ. وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا الْجُرَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو الْعَلاَءِ بْنُ الشِّخِّيرِ، أَنَّ الأَحْنَفَ بْنَ قَيْسٍ، حَدَّثَهُمْ قَالَ جَلَسْتُ إِلَى مَلإٍ مِنْ قُرَيْشٍ، فَجَاءَ رَجُلٌ خَشِنُ الشَّعَرِ وَالثِّيَابِ وَالْهَيْئَةِ حَتَّى قَامَ عَلَيْهِمْ فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ بَشِّرِ الْكَانِزِينَ بِرَضْفٍ يُحْمَى عَلَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ، ثُمَّ يُوضَعُ عَلَى حَلَمَةِ ثَدْىِ أَحَدِهِمْ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ نُغْضِ كَتِفِهِ، وَيُوضَعُ عَلَى نُغْضِ كَتِفِهِ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ حَلَمَةِ ثَدْيِهِ يَتَزَلْزَلُ، ثُمَّ وَلَّى فَجَلَسَ إِلَى سَارِيَةٍ، وَتَبِعْتُهُ وَجَلَسْتُ إِلَيْهِ، وَأَنَا لاَ أَدْرِي مَنْ هُوَ فَقُلْتُ لَهُ لاَ أُرَى الْقَوْمَ إِلاَّ قَدْ كَرِهُوا الَّذِي قُلْتَ. قَالَ إِنَّهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ شَيْئًا. قَالَ لِي خَلِيلِي ـ قَالَ قُلْتُ مَنْ خَلِيلُكَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ـ " يَا أَبَا ذَرٍّ أَتُبْصِرُ أُحُدًا ". قَالَ فَنَظَرْتُ إِلَى الشَّمْسِ مَا بَقِيَ مِنَ النَّهَارِ وَأَنَا أُرَى أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُرْسِلُنِي فِي حَاجَةٍ لَهُ، قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا أُنْفِقُهُ كُلَّهُ إِلاَّ ثَلاَثَةَ دَنَانِيرَ ". وَإِنَّ هَؤُلاَءِ لاَ يَعْقِلُونَ، إِنَّمَا يَجْمَعُونَ الدُّنْيَا. لاَ وَاللَّهِ لاَ أَسْأَلُهُمْ دُنْيَا، وَلاَ أَسْتَفْتِيهِمْ عَنْ دِينٍ حَتَّى أَلْقَى اللَّهَ.
Айёш бизга айтди: Абдул-Аъло бизга айтди: Журайрий бизга айтди, Абул-Алодан, у Аҳнаф ибн Қайсдан: У деди: Мен ўтирдим; ва менга Ишоқ ибн Мансур айтди: Абдуссамад бизга хабар берди: Отам менга айтди: Журайрий бизга айтди: Абул-Ало ибн Шиххир бизга айтди: Аҳнаф ибн Қайс уларга айтди: У деди: Мен Қурайшдан бир тўда (улуғлар) олдига ўтирдим. Бир киши келди — сочи, кийими ва кўриниши қўпол (ғадир-будур) эди — ҳатто уларнинг (бошида) туриб салом берди, сўнг: ‹(Мол) йигувчиларга — дўзах ўтида қиздирилган чўғ-тошлар билан суюнч бер, сўнг у (тош) уларнинг бирининг кўкрак сўрғичига қўйилади, ҳатто елка суягининг учидан чиқади, ва елка суягининг учига қўйилади, ҳатто кўкрак сўрғичидан чиқади — силкинаётган ҳолда› деди. Сўнг у (орқага) бурилиб, бир устун ёнига ўтирди. Мен унинг ортидан бориб, ёнига ўтирдим — унинг ким эканини билмас эдим. Мен унга: ‹Мен қавмни фақат сен айтган нарсани ёқтирмади деб кўряпман› дедим. У: ‹Улар ҳеч нарсани ақл қилмайди. Менга дўстим (халилим) — Мен: ‹Сенинг дўстинг ким?› дедим, у: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам› деди — айтди: ‹Эй Абу Зарр, Уҳудни кўряпсанми?› У деди: Мен кундуздан қанча (вақт) қолганини (билишга) қуёшга қарадим — мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени бирор ҳожатига юборади деб ўйлаб. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот: ‹Мен Уҳуд(тоғи)дек олтинимнинг бўлишини — уни бутунлай инфоқ қилишимни (яхши кўраман), фақат уч динордан бошқа(сини қолдирмай)› дедилар. Ва албатта булар ақл қилмайди, улар фақат дунёни йиғади. Йўқ, Аллаҳга қасамки, мен улардан дунё сўрамайман ва улардан Дийн ҳақида фатво сўрамайман, токи Аллаҳга йўлиқгунимча.