حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنِي قَيْسٌ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ حَسَدَ إِلاَّ فِي اثْنَتَيْنِ رَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ مَالاً فَسَلَّطَهُ عَلَى هَلَكَتِهِ فِي الْحَقِّ، وَرَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ حِكْمَةً فَهْوَ يَقْضِي بِهَا وَيُعَلِّمُهَا ".
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Исмоилдан: У деди: Қайс менга айтди, Ибн Масъуд розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитди: «Фақат икки (нарса)да ҳасад (ғибта) бўлади: Аллаҳ мол берган, уни ҳақ (йўл)да сарфлашга ҳоким қилинган киши, ва Аллаҳ ҳикмат (Қуръан ва илм) берган, у билан ҳукм қилувчи ва уни ўргатувчи киши».