حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا الْحَكَمُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا أَرَادَتْ أَنْ تَشْتَرِيَ بَرِيرَةَ لِلْعِتْقِ، وَأَرَادَ مَوَالِيهَا أَنْ يَشْتَرِطُوا وَلاَءَهَا، فَذَكَرَتْ عَائِشَةُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اشْتَرِيهَا، فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ". قَالَتْ وَأُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلَحْمٍ فَقُلْتُ هَذَا مَا تُصُدِّقَ بِهِ عَلَى بَرِيرَةَ فَقَالَ " هُوَ لَهَا صَدَقَةٌ، وَلَنَا هَدِيَّةٌ ".
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Ҳакам бизга айтди, Иброҳимдан, у Асваддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У Барийрани озод қилиш учун сотиб олмоқчи бўлди, унинг эгалари эса унинг валоси (меросхўрлик ҳуқуқи)ни (ўзларига) шарт қилмоқчи бўлди. Оиша буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Уни сотиб ол, чунки вало фақат озод қилган кишиникидир» дедилар. У (Оиша) деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга гўшт келтирилди. Мен: ‹Бу — Барийрага садақа қилинган нарса› дедим. У зот: «У — унга садақа, бизга эса ҳадя» дедилар.