حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، عَنْ وَرْقَاءَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْيَمَنِ يَحُجُّونَ وَلاَ يَتَزَوَّدُونَ وَيَقُولُونَ نَحْنُ الْمُتَوَكِّلُونَ، فَإِذَا قَدِمُوا مَكَّةَ سَأَلُوا النَّاسَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى}. رَوَاهُ ابْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرٍو عَنْ عِكْرِمَةَ مُرْسَلاً.
Яҳё ибн Бишр бизга айтди: Шабаба бизга айтди, Варқодан, у Амр ибн Динордан, у Икримадан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Яман аҳли ҳаж қилар, аммо озуқа (йўл) олмас ва: ‹Биз таваккул қилувчилармиз› дер эди. Маккага келганида эса, одамлардан (таом) сўрар эди. Шунда Аллаҳ таоло: ‹‹Ва озуқа (йўл) олинг, албатта озуқанинг яхшиси тақводир›› (оятини) нозил қилди. Буни Ибн Уяйна Амрдан, у Икримадан мурсал (қилиб) ривоят қилди.