حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ، قَالَ شَهِدْتُ عُثْمَانَ وَعَلِيًّا ـ رضى الله عنهما ـ وَعُثْمَانُ يَنْهَى عَنِ الْمُتْعَةِ وَأَنْ يُجْمَعَ بَيْنَهُمَا. فَلَمَّا رَأَى عَلِيٌّ، أَهَلَّ بِهِمَا لَبَّيْكَ بِعُمْرَةٍ وَحَجَّةٍ قَالَ مَا كُنْتُ لأَدَعَ سُنَّةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لِقَوْلِ أَحَدٍ.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Ғундар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Ҳакамдан, у Али ибн Ҳусайндан, у Марвон ибн Ҳакамдан: У деди: Мен Усмон ва Али розияллаҳу анҳумага ҳозир бўлдим, Усмон мутъа (таматту)дан ва у иккисини (ҳаж ва умрани) жамлашдан қайтарар эди. Али буни кўргач, у иккиси билан: ‹Лаббайк, умра ва ҳаж билан› деб талбия айтди ва: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннатини бирор кишининг сўзи учун тарк қилувчи эмасман› деди.