حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَسَدِيُّ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ نَفَرٍ فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اطْرُدْ هَؤُلاَءِ لاَ يَجْتَرِئُونَ عَلَيْنَا . قَالَ وَكُنْتُ أَنَا وَابْنُ مَسْعُودٍ وَرَجُلٌ مِنْ هُذَيْلٍ وَبِلاَلٌ وَرَجُلاَنِ لَسْتُ أُسَمِّيهِمَا فَوَقَعَ فِي نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقَعَ فَحَدَّثَ نَفْسَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ}
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ал-Асадий, Исроилдан, у ал-Миқдом ибн Шурайҳдан, у отасидан, у Саъддан ривоят қилиб деди: биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан олти киши эдик. Мушриклар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга дедилар: «Буларни қувғин қил, бизнинг устимиздан журъат қилмасинлар.» У деди: мен ва Ибн Масъуд, Ҳузайлдан бир киши, Билол ва мен исмини айтмайдиган икки киши (бор эдик). Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг кўнглига Аллаҳ хоҳлаган нарса тушди ва у ўз нафсига гапирди (ўйлаб қолди). Шунда Аллаҳ азза ва жалла {Роббисининг юзини истаб, эртаю кеч дуо қиладиганларни қувма} оятини нозил қилди.