حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانُوا يَرَوْنَ أَنَّ الْعُمْرَةَ فِي أَشْهُرِ الْحَجِّ مِنْ أَفْجَرِ الْفُجُورِ فِي الأَرْضِ، وَيَجْعَلُونَ الْمُحَرَّمَ صَفَرًا وَيَقُولُونَ إِذَا بَرَأَ الدَّبَرْ، وَعَفَا الأَثَرْ، وَانْسَلَخَ صَفَرْ، حَلَّتِ الْعُمْرَةُ لِمَنِ اعْتَمَرْ. قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ صَبِيحَةَ رَابِعَةٍ مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ، فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهَا عُمْرَةً فَتَعَاظَمَ ذَلِكَ عِنْدَهُمْ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الْحِلِّ قَالَ " حِلٌّ كُلُّهُ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Вуҳайб бизга айтди: Ибн Товус бизга айтди, отасидан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Улар (жоҳилият аҳли) ҳаж ойларида умра қилишни ер юзидаги энг катта гуноҳ (фисқ) деб билар ва Муҳаррамни Сафар (деб) қилар (кечиктирар) эди ва: ‹(Туянинг) яғрини тузалса, из (йўл изи) ўчса ва Сафар (ойи) чиқиб кетса, умра қилувчига умра ҳалол бўлди› дер эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва ашоблари (Зул-Ҳижжанинг) тўртинчи (куни) тонгида — ҳаж билан талбия айтган ҳолда — келди. У зот уларни уни (ҳажни) умра қилишга буюрди. Бу уларга катта (оғир) бўлди ва улар: ‹Ё Расулуллаҳ, қайси ҳалол (қанчалик ҳалол бўлади)?› дедилар. У зот: «Тўлиқ ҳалол (ҳамма нарса ҳалол)» дедилар.