أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ فِي عُرْضِ الْمَدِينَةِ فِي حَىٍّ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ فَأَقَامَ فِيهِمْ أَرْبَعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا مُتَقَلِّدِي سُيُوفِهِمْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَاحِلَتِهِ وَأَبُو بَكْرٍ - رضى الله عنه - رَدِيفُهُ وَمَلأٌ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ حَوْلَهُ حَتَّى أَلْقَى بِفِنَاءِ أَبِي أَيُّوبَ وَكَانَ يُصَلِّي حَيْثُ أَدْرَكَتْهُ الصَّلاَةُ فَيُصَلِّي فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ ثُمَّ أُمِرَ بِالْمَسْجِدِ فَأَرْسَلَ إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا فَقَالَ " يَا بَنِي النَّجَّارِ ثَامِنُونِي بِحَائِطِكُمْ هَذَا " . قَالُوا وَاللَّهُ لاَ نَطْلُبُ ثَمَنَهُ إِلاَّ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ أَنَسٌ وَكَانَتْ فِيهِ قُبُورُ الْمُشْرِكِينَ وَكَانَتْ فِيهِ خَرِبٌ وَكَانَ فِيهِ نَخْلٌ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقُبُورِ الْمُشْرِكِينَ فَنُبِشَتْ وَبِالنَّخْلِ فَقُطِعَتْ وَبِالْخَرِبِ فَسُوِّيَتْ فَصَفُّوا النَّخْلَ قِبْلَةَ الْمَسْجِدِ وَجَعَلُوا عِضَادَتَيْهِ الْحِجَارَةَ وَجَعَلُوا يَنْقُلُونَ الصَّخْرَ وَهُمْ يَرْتَجِزُونَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُمْ وَهُمْ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ لاَ خَيْرَ إِلاَّ خَيْرُ الآخِرَةِ فَانْصُرِ الأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَةَ
Бизга Имрон ибн Мусо хабар берди, у деди: бизга Абдулворис ривоят қилди, у Абут-Тайёҳдан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (Мадинага) келганида, Мадинанинг четидаги Бану Амр ибн Авф деб аталадиган бир маҳаллага тушди ва уларнинг орасида ўн тўрт кеча турди. Сўнг Бану Нажжорнинг катталарига (одам) юборди ва улар қиличларини тақиб келишди. Гўё мен ҳозир Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни уловида кўриб тургандайман, Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) унинг орқасида (мингашиб ўтирган) ва Бану Нажжорнинг катталари унинг атрофида эди, токи у Абу Айюбнинг ҳовлисига (меҳмон бўлиб) тушди. У намоз вақти қаерда етса, ўша ерда намоз ўқир эди ва қўйлар қўтонида ҳам намоз ўқир эди. Сўнг масжид (қуриш) буюрилди. У Бану Нажжорнинг катталарига (одам) юборди ва улар келишди. У: «Эй Бану Нажжор, мана бу боғингизнинг нархини менга айтинг,» дедилар. Улар: «Аллаҳга қасамки, биз унинг нархини фақат Аллаҳ азза ва жалладан (сўраган ҳолда) талаб қиламиз, холос,» дедилар. Анас деди: унда мушрикларнинг қабрлари бор эди, унда вайроналар бор эди ва унда хурмолар бор эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мушрикларнинг қабрларини буюрди, улар қазиб чиқарилди, хурмоларни (буюрди), улар кесилди ва вайроналарни (буюрди), улар текисланди. Сўнг хурмоларни масжиднинг қибласига қаторлаб тиздилар ва унинг эшиги ён устунларини тошдан қилдилар. Улар тошларни ташир, ўзлари ражаз (шеър) айтиб турардилар ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам улар билан бирга эди, улар: «Эй Аллаҳ, Охират яхшилигидан бошқа яхшилик йўқ, ансорлар ва муҳожирларга нусрат бер,» дердилар.»