وَقَالَ لِي عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنَا قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، إِذْ مَنَعَ ابْنُ هِشَامٍ النِّسَاءَ الطَّوَافَ مَعَ الرِّجَالِ قَالَ كَيْفَ يَمْنَعُهُنَّ، وَقَدْ طَافَ نِسَاءُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَعَ الرِّجَالِ قُلْتُ أَبَعْدَ الْحِجَابِ أَوْ قَبْلُ قَالَ إِي لَعَمْرِي لَقَدْ أَدْرَكْتُهُ بَعْدَ الْحِجَابِ. قُلْتُ كَيْفَ يُخَالِطْنَ الرِّجَالَ قَالَ لَمْ يَكُنَّ يُخَالِطْنَ كَانَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ تَطُوفُ حَجْرَةً مِنَ الرِّجَالِ لاَ تُخَالِطُهُمْ، فَقَالَتِ امْرَأَةٌ انْطَلِقِي نَسْتَلِمْ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ. قَالَتْ {انْطَلِقِي} عَنْكِ. وَأَبَتْ. {وَكُنَّ} يَخْرُجْنَ مُتَنَكِّرَاتٍ بِاللَّيْلِ، فَيَطُفْنَ مَعَ الرِّجَالِ، وَلَكِنَّهُنَّ كُنَّ إِذَا دَخَلْنَ الْبَيْتَ قُمْنَ حَتَّى يَدْخُلْنَ وَأُخْرِجَ الرِّجَالُ، وَكُنْتُ آتِي عَائِشَةَ أَنَا وَعُبَيْدُ بْنُ عُمَيْرٍ وَهِيَ مُجَاوِرَةٌ فِي جَوْفِ ثَبِيرٍ. قُلْتُ وَمَا حِجَابُهَا قَالَ هِيَ فِي قُبَّةٍ تُرْكِيَّةٍ لَهَا غِشَاءٌ، وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَهَا غَيْرُ ذَلِكَ، وَرَأَيْتُ عَلَيْهَا دِرْعًا مُوَرَّدًا.
Амр ибн Али менга айтди: Абу Осим бизга айтди: Ибн Журайж бизга хабар берди: У деди: Ато менга хабар берди: Ибн Ҳишом аёлларни эркаклар билан (бирга) тавоф қилишдан ман қилганида, у (Ато): ‹Уларни қандай ман қилади? Ҳолбуки Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аёллари эркаклар билан (бирга) тавоф қилган-ку› деди. Мен: ‹Ҳижоб (ояти)дан кейинми ёки олдинми?› дедим. У: ‹Ҳа, жонимга қасамки, мен буни ҳижоб (ояти)дан кейин (даврида) топдим› деди. Мен: ‹Улар эркаклар билан қандай аралашар эди?› дедим. У: ‹Улар аралашмас эди. Оиша розияллаҳу анҳо эркаклардан четга (чиқиб) тавоф қилар, уларга аралашмас эди. Бир аёл: ‹Юр, истилом қилайлик, эй уммул-мўминин› деди. У (Оиша): ‹Сен ўзинг бор› деди ва (истиломдан) бош тортди. Улар (бошқа аёллар) кечаси танилмайдиган (ниқобли) ҳолда чиқиб, эркаклар билан тавоф қилар эди. Лекин улар Байтга кирмоқчи бўлса, (ташқарида) турар, ҳатто улар киргач, эркаклар (Байтдан) чиқарилар эди. Мен ва Убайд ибн Умайр Оишанинг олдига — у Сабир (тоғи) ичида (эътикофда) турган пайтда — келар эдик. Мен: ‹Унинг ҳижоби (пардаси) нима эди?› дедим. У: ‹У туркий бир қубба (чодир)да эди, унга (чодирга) ғишов (парда) бор эди. Биз билан унинг орасида шундан бошқа (нарса) йўқ эди. Мен унинг устида атиргул рангли кўйлак кўрдим› деди.