وَعَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّهُ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ لَيْلَةً فِي رَمَضَانَ، إِلَى الْمَسْجِدِ، فَإِذَا النَّاسُ أَوْزَاعٌ مُتَفَرِّقُونَ يُصَلِّي الرَّجُلُ لِنَفْسِهِ، وَيُصَلِّي الرَّجُلُ فَيُصَلِّي بِصَلاَتِهِ الرَّهْطُ فَقَالَ عُمَرُ إِنِّي أَرَى لَوْ جَمَعْتُ هَؤُلاَءِ عَلَى قَارِئٍ وَاحِدٍ لَكَانَ أَمْثَلَ. ثُمَّ عَزَمَ فَجَمَعَهُمْ عَلَى أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، ثُمَّ خَرَجْتُ مَعَهُ لَيْلَةً أُخْرَى، وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ قَارِئِهِمْ، قَالَ عُمَرُ نِعْمَ الْبِدْعَةُ هَذِهِ، وَالَّتِي يَنَامُونَ عَنْهَا أَفْضَلُ مِنَ الَّتِي يَقُومُونَ. يُرِيدُ آخِرَ اللَّيْلِ، وَكَانَ النَّاسُ يَقُومُونَ أَوَّلَهُ.
Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн Зубайрдан, у Абдурраҳмон ибн Абд Қорийдан: У деди: Мен Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳу билан Рамазонда бир кеча масжидга чиқдим. Қарасак, одамлар тарқоқ, айрим-айрим (гуруҳ) — киши ўзи учун (ёлғиз) намоз ўқир, (бошқа) киши намоз ўқир ва унинг намозига бир тўда (киши қўшилиб) ўқир эди. Умар: ‹Мен шундай деб ўйлайман-ки, агар мен буларни битта қори(имом)га жамласам, (яхшироқ) намуна бўлар эди› деди. Сўнг (шунга) қарор қилди ва уларни Убайй ибн Каъбга жамлади. Сўнг мен у билан бошқа бир кеча чиқдим, одамлар ўз қори(имом)лари намози билан ўқияотган эди. Умар: ‹Бу бидъат қандай яхши! Улар ундан ухлаб (қолдириб) қоладиган (вақт) — турадиганидан афзалроқдир› деди — туннинг охирини назарда тутди, одамлар унинг бошини (аввалини) ибодатда ўтказар эди.