حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ سَالِمٌ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُقَدِّمُ ضَعَفَةَ أَهْلِهِ، فَيَقِفُونَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ بِلَيْلٍ، فَيَذْكُرُونَ اللَّهَ مَا بَدَا لَهُمْ، ثُمَّ يَرْجِعُونَ قَبْلَ أَنْ يَقِفَ الإِمَامُ، وَقَبْلَ أَنْ يَدْفَعَ، فَمِنْهُمْ مَنْ يَقْدَمُ مِنًى لِصَلاَةِ الْفَجْرِ، وَمِنْهُمْ مَنْ يَقْدَمُ بَعْدَ ذَلِكَ، فَإِذَا قَدِمُوا رَمَوُا الْجَمْرَةَ، وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ أَرْخَصَ فِي أُولَئِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан: Салим деди: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума ўз аҳлининг (оиласининг) заифларини (аёллар, болалар, кучсизларни) олдинга юборар, улар Муздалифадаги Машъарул-Ҳаромда кечаси турар, уларга кўринганча Аллаҳни зикр қилар, сўнг имом туришдан олдин ва (Арафадан) қайтишдан олдин (Минога) қайтар эди. Улардан баъзиси Минога фажр намозига етиб борар, баъзиси шундан кейин етиб борар эди. Етиб боргач, улар Жамрага (тош) отар эди. Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Ана ўшаларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам рухсат берди› дер эди.