حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ إِلَى مَكَّةَ، ثُمَّ قَدِمْنَا جَمْعًا، فَصَلَّى الصَّلاَتَيْنِ، كُلَّ صَلاَةٍ وَحْدَهَا بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ، وَالْعَشَاءُ بَيْنَهُمَا، ثُمَّ صَلَّى الْفَجْرَ حِينَ طَلَعَ الْفَجْرُ، قَائِلٌ يَقُولُ طَلَعَ الْفَجْرُ. وَقَائِلٌ يَقُولُ لَمْ يَطْلُعِ الْفَجْرُ. ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ هَاتَيْنِ الصَّلاَتَيْنِ حُوِّلَتَا عَنْ وَقْتِهِمَا فِي هَذَا الْمَكَانِ الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ، فَلاَ يَقْدَمُ النَّاسُ جَمْعًا حَتَّى يُعْتِمُوا، وَصَلاَةَ الْفَجْرِ هَذِهِ السَّاعَةَ ". ثُمَّ وَقَفَ حَتَّى أَسْفَرَ، ثُمَّ قَالَ لَوْ أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَفَاضَ الآنَ أَصَابَ السُّنَّةَ. فَمَا أَدْرِي أَقَوْلُهُ كَانَ أَسْرَعَ أَمْ دَفْعُ عُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ فَلَمْ يَزَلْ يُلَبِّي حَتَّى رَمَى جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ يَوْمَ النَّحْرِ.
Абдуллаҳ ибн Ражо бизга айтди: Исроил бизга айтди, Абу Ишоқдан, у Абдурраҳмон ибн Язиддан: У деди: Биз Абдуллаҳ розияллаҳу анҳу билан Маккага чиқдик, сўнг Жамъ(Муздалифа)га келдик. У икки намозни — ҳар бирини алоҳида, азон ва иқомат билан — ўқиди, кечки овқат у иккиси орасида (эди). Сўнг фажрни — фажр туғган пайтда — ўқиди. Бир айтувчи: ‹Фажр туғди› деди, бир айтувчи: ‹Фажр туғмади› деди. Сўнг у: ‹Албатта Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Бу икки намоз бу жойда ўз вақтидан ўзгартирилди: шом ва хуфтон, шунинг учун одамлар Муздалифага хуфтон (қоронғи) бўлмагунча келмайди, ва фажр намози бу соатда› деди› деди. Сўнг (Машъарда) турди, ҳатто (осмон) ёришди, сўнг: ‹Агар амирул-мўминин ҳозир қайтса (ифоза қилса), суннатга мувофиқ қилган бўлар эди› деди. Мен унинг сўзи тезроқ (бўлдими) ёки Усмон розияллаҳу анҳунинг қайтиши (тезроқ бўлдими) — билмайман. У қурбонлик куни Жамратул-Ақабага тош отгунча талбия айтишда давом этди.