حَدَّثَنَا ابْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا الْفَزَارِيُّ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، قَالَ حَدَّثَنِي ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى شَيْخًا يُهَادَى بَيْنَ ابْنَيْهِ قَالَ " مَا بَالُ هَذَا ". قَالُوا نَذَرَ أَنْ يَمْشِيَ. قَالَ " إِنَّ اللَّهَ عَنْ تَعْذِيبِ هَذَا نَفْسَهُ لَغَنِيٌّ ". وَأَمَرَهُ أَنْ يَرْكَبَ.
Ибн Салом бизга айтди: Фазорий бизга хабар берди, Ҳумайд Тавилдан: У деди: Собит менга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир чолни — икки ўғли орасида (суяб) етаклаб борилаётган ҳолда — кўрди ва: «Бунга нима бўлди?» дедилар. Улар: ‹У (ҳаж учун) пиёда юришни назр қилган› деди. У зот: «Албатта Аллаҳ бунинг ўзини азоблашидан бениоздир» дедилар ва унга минишни буюрди.