حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي، مَعَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنِ اسْتَطَاعَ الْبَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ، فَإِنَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ، وَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ، فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاءٌ ".
Абдон бизга айтди, Абу Ҳамзадан, у Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан: У деди: Мен Абдуллаҳ розияллаҳу анҳу билан юраётганимда, у: ‹Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан эдик, у зот: ‹Ким уйланишга қодир бўлса, уйлансин, чунки у кўзни (ҳаромдан) кўпроқ сақловчи ва авратни (зинодан) кўпроқ ҳимоя қилувчидир. Ким қодир бўлмаса, рўза тутсин, чунки у унинг учун (шаҳватни бўғувчи) қалқондир› дедилар› деди.