6102-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Одоб китоби
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ ـ هُوَ ابْنُ أَبِي عُتْبَةَ مَوْلَى أَنَسٍ ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَشَدَّ حَيَاءً مِنَ الْعَذْرَاءِ فِي خِدْرِهَا، فَإِذَا رَأَى شَيْئًا يَكْرَهُهُ عَرَفْنَاهُ فِي وَجْهِهِ.
Абдон, Абдуллаҳдан: Бизга Шуъба, у Қатодадан: Абдуллаҳни — у Анаснинг озоди Ибн Абу Утба — эшитдйм, у Абу Саид Худрийдан айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз чодирида(ги) бокира қиздан ҳам ҳаёлироқ (уятчанроқ) эдилар; агар ёқтирмайдиган нарсани кўрсалар, уни у кишининг юзларида таниб олар эдик, деди.