حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ الْهَمْدَانِيُّ جَمِيعًا عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، - وَاللَّفْظُ لِيَحْيَى أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، - عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ كُنْتُ أَمْشِي مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بِمِنًى فَلَقِيَهُ عُثْمَانُ فَقَامَ مَعَهُ يُحَدِّثُهُ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَلاَ نُزَوِّجُكَ جَارِيَةً شَابَّةً لَعَلَّهَا تُذَكِّرُكَ بَعْضَ مَا مَضَى مِنْ زَمَانِكَ . قَالَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَئِنْ قُلْتَ ذَاكَ لَقَدْ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ الشَّبَابِ مَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمُ الْبَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ فَإِنَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ وَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاءٌ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ат-Тамимий, Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Муҳаммад ибн ал-Ало ал-Ҳамдоний ҳаммаси Абу Муовиядан ривоят қилди — лафз Яҳёники: бизга Абу Муовия хабар берди — у ал-Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан (ривоят қилди), у деди: Мен Минода Абдуллаҳ (ибн Масъуд) билан юрардим, шунда унга Усмон рўпара келди ва у билан туриб гаплашди. Усмон унга: «Эй Абу Абдурраҳмон, сенга бир ёш чўрини уйлантириб қўймайликми? Шояд у сенга ўтмиш замонингдан баъзи (нарсаларни) эслатиб қўйса» деди. Абдуллаҳ: «Агар шуни айтсанг (майли), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга: ‹Эй ёшлар жамоаси, сизлардан ким уйланиш имкони (баъаҳ)га эга бўлса, уйлансин, чунки у кўзни тиювчироқ ва авратни сақловчироқдир; ким (имкон) топа олмаса, рўза тутсин, чунки у унинг учун қалқондир (майилни сусайтиради)›, деди» деди.