حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ إِنِّي لأَمْشِي مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ بِمِنًى إِذْ لَقِيَهُ عُثْمَانُ فَاسْتَخْلاَهُ فَلَمَّا رَأَى عَبْدُ اللَّهِ أَنْ لَيْسَتْ لَهُ حَاجَةٌ قَالَ لِي تَعَالَ يَا عَلْقَمَةُ فَجِئْتُ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ أَلاَ نُزَوِّجُكَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ بِجَارِيَةٍ بِكْرٍ لَعَلَّهُ يَرْجِعُ إِلَيْكَ مِنْ نَفْسِكَ مَا كُنْتَ تَعْهَدُ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَئِنْ قُلْتَ ذَاكَ لَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمُ الْبَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ فَإِنَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ وَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ مِنْكُمْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاءٌ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, у Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан ривоят қилди, у деди: Мен Абдуллаҳ ибн Масъуд билан Минода юриб борардим, шунда унга Усмон йўлиқиб, уни хилватга олди. Абдуллаҳ унинг ҳожати йўқлигини кўргач, менга деди: «Кел, эй Алқама.» Мен келдим. Усмон унга деди: «Эй Абу Абдурраҳмон, сенга бир бокира қиз уйлантираймизми? Балки сен илгари кўрганинг (куч-қуватинг) ўзингга қайтар.» Абдуллаҳ деди: «Мана шуни айтаётган бўлсанг, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитганман: ‹Сизлардан ким уйланишга қодир бўлса, уйлансин, чунки бу кўзни кўпроқ тияди ва фаржни кўпроқ сақлайди. Сизлардан ким қодир бўлмаса, рўза тутсин, чунки бу унга (шаҳватни) синдирувчидир.›»