حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامِ بْنِ الْمُغِيرَةِ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا بَكْرِ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، كُنْتُ أَنَا وَأَبِي،، فَذَهَبْتُ مَعَهُ، حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَشْهَدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ كَانَ لَيُصْبِحُ جُنُبًا مِنْ جِمَاعٍ غَيْرِ احْتِلاَمٍ، ثُمَّ يَصُومُهُ. ثُمَّ دَخَلْنَا عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَقَالَتْ مِثْلَ ذَلِكَ
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис ибн Ҳишом ибн Муғийранинг чўриси Сумаййдан: У Абу Бакр ибн Абдурраҳмонни (шундай деганини) эшитди: ‹Мен ва отам эдик, мен у билан бордим, ҳатто Оиша розияллаҳу анҳонинг олдига кирдик. У: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам(нинг шундай қилгани)га гувоҳлик бераман: У зот эҳтилом (туш)дан эмас, балки жимў(яқинлик)дан жунуб ҳолда тонгга чиқар, сўнг ўша (кунни) рўза тутар эди› деди. Сўнг биз Умму Саламанинг олдига кирдик, у ҳам шунинг мислини айтди›.