قَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلاً، ابْتَاعَ ثَمَرًا قَبْلَ أَنْ يَبْدُوَ صَلاَحُهُ، ثُمَّ أَصَابَتْهُ عَاهَةٌ، كَانَ مَا أَصَابَهُ عَلَى رَبِّهِ، أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَتَبَايَعُوا الثَّمَرَ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهَا، وَلاَ تَبِيعُوا الثَّمَرَ بِالتَّمْرِ ".
Лайс деди: Менга Юнус ривоят қилди, у Ибн Шиҳобдан, у деди: Агар бир киши мевани — унинг яхши ҳолати кўринишидан олдин — сотиб олиб, сўнг унга бир иллат тегса, унга теккан (зарар) унинг эгаси (сотувчи) зиммасидадир. Менга Солим ибн Абдуллаҳ хабар берди, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Мевани — токи унинг яхши ҳолати кўринмагунча — савдолашманглар ва (янги) мевани (қуруқ) хурмога сотманглар».