حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ شَهِيدًا، وَعَلَيْهِ دَيْنٌ فَاشْتَدَّ الْغُرَمَاءُ فِي حُقُوقِهِمْ، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُمْ أَنْ يَقْبَلُوا تَمْرَ حَائِطِي وَيُحَلِّلُوا أَبِي فَأَبَوْا، فَلَمْ يُعْطِهِمِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَائِطِي، وَقَالَ " سَنَغْدُو عَلَيْكَ ". فَغَدَا عَلَيْنَا حِينَ أَصْبَحَ، فَطَافَ فِي النَّخْلِ، وَدَعَا فِي ثَمَرِهَا بِالْبَرَكَةِ، فَجَدَدْتُهَا فَقَضَيْتُهُمْ، وَبَقِيَ لَنَا مِنْ تَمْرِهَا.
Бизга Абдон ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Юнус хабар берди, у Зуҳрийдан, у деди: Менга Ибн Каъб ибн Молик ривоят қилди, Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо) унга хабар берди: Унинг отаси Уҳуд куни шаҳид бўлиб ўлдирилди, устида қарз бор эди. Қарздорлар ўз ҳақларида қаттиқ турдилар. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим, у (Набий) улардан менинг боғимнинг хурмосини қабул қилиб, отамни (қарздан) ҳалол қилишларини сўради. Улар бош тортдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга менинг боғимни бермади ва: «Биз сенга эрталаб борамиз», деди. У эрталаб (кун) ёришганда бизга келди, хурмозор ичида айланди ва унинг мевасига барака тилаб дуо қилди. Мен уни узди (йиғдим) ва уларга (қарзни) адо этдим, бизга унинг хурмосидан (яна) қолди.