حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مِقْدَامٍ، حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ كَانَ يُفْتِي فِي الْعَبْدِ أَوِ الأَمَةِ يَكُونُ بَيْنَ شُرَكَاءَ، فَيُعْتِقُ أَحَدُهُمْ نَصِيبَهُ مِنْهُ، يَقُولُ قَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ عِتْقُهُ كُلِّهِ، إِذَا كَانَ لِلَّذِي أَعْتَقَ مِنَ الْمَالِ مَا يَبْلُغُ، يُقَوَّمُ مِنْ مَالِهِ قِيمَةَ الْعَدْلِ، وَيُدْفَعُ إِلَى الشُّرَكَاءِ أَنْصِبَاؤُهُمْ، وَيُخَلَّى سَبِيلُ الْمُعْتَقِ. يُخْبِرُ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَرَوَاهُ اللَّيْثُ وَابْنُ أَبِي ذِئْبٍ وَابْنُ إِسْحَاقَ وَجُوَيْرِيَةُ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَإِسْمَاعِيلُ بْنُ أُمَيَّةَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُخْتَصَرًا.
Бизга Аҳмад ибн Миқдом ривоят қилди, бизга Фузайл ибн Сулаймон ривоят қилди, бизга Мусо ибн Уқба ривоят қилди, менга Нофеъ хабар берди, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): У шериклар орасида бўлган қул ёки чўри ҳақида — улардан бири ўз насибасини озод қилса — фатво берар эди, у: Уни бутунлай озод қилиш унга вожиб бўлди — агар озод қилувчи(да) етадиган мол бўлса. Унинг молидан адолатли баҳо билан баҳоланади, шерикларга уларнинг насибалари берилади ва озод қилинган (қул)нинг йўли бўшатилади, дер эди. Ибн Умар буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан хабар берар эди. Буни Лайс, Ибн Абу Зиъб, Ибн Ишоқ, Жувайрия, Яҳё ибн Саид ва Исмоил ибн Умайя Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан қисқартириб ривоят қилдилар.