حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى أَبُو غَسَّانَ الْكِنَانِيُّ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا فَدَعَ أَهْلُ خَيْبَرَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَامَ عُمَرُ خَطِيبًا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ، وَقَالَ " نُقِرُّكُمْ مَا أَقَرَّكُمُ اللَّهُ ". وَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ خَرَجَ إِلَى مَالِهِ هُنَاكَ فَعُدِيَ عَلَيْهِ مِنَ اللَّيْلِ، فَفُدِعَتْ يَدَاهُ وَرِجْلاَهُ، وَلَيْسَ لَنَا هُنَاكَ عَدُوٌّ غَيْرُهُمْ، هُمْ عَدُوُّنَا وَتُهَمَتُنَا، وَقَدْ رَأَيْتُ إِجْلاَءَهُمْ، فَلَمَّا أَجْمَعَ عُمَرُ عَلَى ذَلِكَ أَتَاهُ أَحَدُ بَنِي أَبِي الْحُقَيْقِ، فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، أَتُخْرِجُنَا وَقَدْ أَقَرَّنَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم وَعَامَلَنَا عَلَى الأَمْوَالِ، وَشَرَطَ ذَلِكَ لَنَا فَقَالَ عُمَرُ أَظَنَنْتَ أَنِّي نَسِيتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَيْفَ بِكَ إِذَا أُخْرِجْتَ مِنْ خَيْبَرَ تَعْدُو بِكَ قَلُوصُكَ، لَيْلَةً بَعْدَ لَيْلَةٍ ". فَقَالَ كَانَتْ هَذِهِ هُزَيْلَةً مِنْ أَبِي الْقَاسِمِ. قَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ. فَأَجْلاَهُمْ عُمَرُ وَأَعْطَاهُمْ قِيمَةَ مَا كَانَ لَهُمْ مِنَ الثَّمَرِ مَالاً وَإِبِلاً وَعُرُوضًا، مِنْ أَقْتَابٍ وَحِبَالٍ وَغَيْرِ ذَلِكَ. رَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَحْسِبُهُ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، اخْتَصَرَهُ.
Бизга Абу Аҳмад ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Яҳё Абу Ғассон Киноний ривоят қилди, бизга Молик хабар берди, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Хайбар аҳли Абдуллаҳ ибн Умарнинг (қўл-оёғини) чиқариб (майиб қилган)да, Умар хутбачи бўлиб туриб деди: Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар яҳудийлари билан уларнинг мол(ер)лари устида муомала (шериклик) қилган ва: «Сизни — Аллаҳ сизни қолдирган муддатча — қолдирамиз», деган эди. Абдуллаҳ ибн Умар ўша ердаги ўз молига (ерига) чиқди, кечаси унга ҳужум қилинди, қўл-оёқлари чиқариб(майиб қилинди). Бизнинг у ерда улардан бошқа душманимиз йўқ, улар бизнинг душманимиз ва шубҳа(қилинадиганларимиз)дир. Мен уларни сургун (чиқариб юбориш) қилишни маъқул кўрдим. Умар бунга қарор қилганда, Бану Абулҳуқайқдан бири унга келиб: Эй Амирул мўминин, бизни чиқарибюборасанми, ҳолбуки Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни қолдирган, биз билан моллар устида муомала қилган ва буни бизга шарт қилган-ку? деди. Умар: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Хайбардан чиқариб юборилиб, сенинг туянг сени кеча ортидан кеча (узоқга) олиб чопганда, сен қандай (бўласан)?« деган сўзини унутдим деб ўйлайдингми? деди. У: Бу Абулқосимдан бир ҳазил эди, деди. У: Ёлғон айтдинг, эй Аллаҳнинг душмани, деди. Умар уларни сургун қилди ва уларга — мевадан уларга тегишли (ҳақ)нинг қийматини мол, туя ва арзонбаҳо нарсалар — эгар, арқонлар ва бошқалардан — берди. Буни Ҳаммод ибн Салама Убайдуллаҳдан ривоят қилди, мен уни Нофеъдан, у Ибн Умардан, у Умардан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (деб) ўйлайман — уни қисқартирди.