حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، أُرَاهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَتِيقٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ نَسَخْتُ الصُّحُفَ فِي الْمَصَاحِفِ، فَفَقَدْتُ آيَةً مِنْ سُورَةِ الأَحْزَابِ، كُنْتُ أَسْمَعُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ بِهَا، فَلَمْ أَجِدْهَا إِلاَّ مَعَ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيِّ الَّذِي جَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَهَادَتَهُ شَهَادَةَ رَجُلَيْنِ، وَهْوَ قَوْلُهُ {مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ}
Бизга Абулямон ривоят қилди, бизга Шуайб хабар берди, у Зуҳрийдан, менга Исмоил ривоят қилди, у деди: Менга акам ривоят қилди, у Сулаймондан — мен уни Муҳаммад ибн Абу Атиқдан деб ўйлайман — у Ибн Шиҳобдан, у Хорижа ибн Зайддан: Зайд ибн Собит (розияллаҳу анҳу) деди: Мен саҳифаларни мушафларга кўчираётганимда, Аҳзоб сурасидан бир оятни йўқотди м — мен уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўқияётганини эшитар эдим. Мен уни фақат Хузайма ибн Собит Ансорий — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг шаҳодатини икки кишининг шаҳодати (деб) қилган — билан (ёзилган ҳолда) топдим. У (оят) — Аллаҳнинг: «Мўминлардан шундай эркаклар борки, улар Аллаҳга берган аҳдларида содиқ чиқдилар» деган сўзидир.