حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ وَاقِدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، رضى الله عنه قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَحْسَنَ النَّاسِ وَأَشْجَعَ النَّاسِ وَأَجْوَدَ النَّاسِ، وَلَقَدْ فَزِعَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ، فَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَبَقَهُمْ عَلَى فَرَسٍ، وَقَالَ " وَجَدْنَاهُ بَحْرًا ".
Бизга Аҳмад ибн Абдулмалик ибн Воқид ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, у Собитдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларнинг энг гўзали, энг жасури ва энг сахийси эди. Мадина аҳли (бир кеча) чўчиди (ваҳима бўлди). Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улардан олдин бир отда (хабар олиб келди) ва: «Биз уни (отни) денгиз (каби тез чопувчи) топдик», деди.