حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ مُوَرِّقٍ، عَنْ أَنَسٍ، - رضى الله عنه - قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي السَّفَرِ فَمِنَّا الصَّائِمُ وَمِنَّا الْمُفْطِرُ - قَالَ - فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً فِي يَوْمٍ حَارٍّ أَكْثَرُنَا ظِلاًّ صَاحِبُ الْكِسَاءِ وَمِنَّا مَنْ يَتَّقِي الشَّمْسَ بِيَدِهِ - قَالَ - فَسَقَطَ الصُّوَّامُ وَقَامَ الْمُفْطِرُونَ فَضَرَبُوا الأَبْنِيَةَ وَسَقَوُا الرِّكَابَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ذَهَبَ الْمُفْطِرُونَ الْيَوْمَ بِالأَجْرِ " .
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан сафарда эдик; бас биздан рўзадор ҳам, ифтор қилувчи ҳам бор эди. Бас иссиқ бир кунда бир манзилга тушдик; бизнинг энг кўп соямиз (эгаси) — чопон (киса) эгаси эди; биздан баъзилари қуёшни қўли билан тўсар эди. Бас рўзадорлар (чарчаб) йиқилди, ифтор қилувчилар эса туриб, чодирларни тикди ва уловларни суғорди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бугун ифтор қилувчилар ажрни олиб кетди» деди.